Mija kolejny tydzień bez Jego spojrzeń mówiących tak wiele a zarazem nic... Jego zapachu... dotyku... Jego ust. Mogłabym wymieniać w nieskończoność...
To bez sensu nigdy nie pomyślałabym że będę aż tak odczuwała brak drugiej osoby. Nie Ja. Nie Ja dla której związek nigdy nie był głęboki. Ja która zawsze była ostrożna z uczuciami...
I w głębi duszy wiem ze powinnam zapobiec temu ale coś mi na to nie pozwala. To stawia mnie zawieszona między wyobraźnią a tym co prawdziwe.
Mówię sobie że zatrzymam tą codzienność a doskonale wiem że tego nie zrobię.

Pomyśleć że to trwa już od ponad 3 lat.


Pozdrawiam.

Ostatnio M. napisał mi ze powinnam w końcu nauczyć się robić to na co mam ochotę a nie to co wypada.

?!

Zastanawia mnie fakt co byłoby gdyby wszyscy podchodzili do życia w ten sposób.
Mnóstwo było w moim życiu momentów kiedy odmawiałam sobie pewnych przyjemności ze względu na druga osobę. Dla nie jest to normalne bo jeśli jest się w związku to nie powinno podejmować się egoistycznych kroków tylko myśleć też o uczuciach tej drugiej osoby.
Nie wiem, może to ja mam jakieś dziwne spojrzenie na świat...

Co Wy o tym sądzicie?

Czasami  nawet w najbardziej poukładanym życiu bywa różnie.
Moje...jest dobrym na to przykładem.
Kolejna rocznica za Nami i niby wiem że kocham, nadal tęsknie, dalej czuje nie dosyt.
Tylko są momenty w których myślę czy to na pewno TO i szczerze powiem ...nie mam pojęcia co jest tego powodem. Żyjemy z dala od siebie...widujemy się różnie... co tydzień, dwa...czasami trzy...
Może to przez to że mam za dużo czasu do przemyśleń, a może to wina M. który znowu pisze...
M. był moja pierwsza miłością, nie mogę powiedzieć że nic dla mnie nie znaczy bo doskonale wiem że to nie prawda, lubię z Nim rozmawiać choć wczoraj udowodnił mi że nie powinnam.
Nie wiem czy odnawianie naszej znajomości było dobrym pomysłem.

Brakuje Mi bliskości S.
Tej najbliższej bliskości...